Tras comezar as obras a finais de marzo, estimamos que o tempo que nos leve volver a poñer a andar o obradoiro non será máis alá do verán. Son moitos os arranxos e ocupacións que obrigan a ter parada a actividade durante estes meses.
O obradoiro Ronsel pecha por un tempo. Non se precisa ata cando, pero pronto teredes novas del. Os alumnos están informados e os interesados en apuntarse ás clases poden seguir poñéndose en contacto con nós polo enderezo electrónico.
Un ano máis está pasando pola nosa vida e a vista está posta nesa nova porta que se abre. Ainda que recordamos o afortunados que poidemos ser no tempo pasado, sempre os días por diante son sorpresa e esperanza, disfrute e ansias.
Marina Canut Caneda remata este lenzo de temática mariñeira no obradoiro de arte. As súas influencias recurren aos primeiros pintores do estilo costumbrista galego: Colmeiro, Maside, Laxeiro, sempre dende unha técnica inicial realista. As cores intensas e contrastadas enfréntanse aos temas máis tradicionais da paisaxe laboral mariñeira. Tres mulleres de antaño e de agora, nunha práctica por momentos esquecida pero de gran valor etnográfico e cultural.
Sempre pensei que a ensinanza das artes plásticas podería orientarse dende moitas posicións, a miña a tiña clara. Cando montei o obradoiro a finalidade primeira foi a de restaurar e conservar obras de arte (pintura, escultura ou moble), sen embargo a chegada de pezas nunca comeza de forma regular e o obradoiro non podería levarse adiante. Entón, a idea de dar clases de artes plásticas a nenos e maiores pareceume atractiva, sempre nunha postura de aprendizaxe das técnicas dende os primeiros bocetos. Era posible e resultaba prometedor. Co que non contei foi coa visión que ten a xente da arte, unha forma de entendela como resultado e non como proceso. A resposta do público foi positiva, estou tendo un número de alumnos non excesivo, pero ó que sí podo corresponder cun trato individual e progresivo. Sen embargo, no que non coincidimos, no caso da maioría, é na visión e resultado das clases. Para a meirande parte do alumnado, menos mal que cada vez son menos, o pintar é producir cadros para adiante, a finalidade é a decoración da casa, o regalo ó familiar ou o fardar diante do veciño. Se se quedan con algo aprendido mellor que mellor pero non fai falla, nin sequera importa que o chegar a casa non teñan nin idea de qué facer cun lenzo en branco. Non amigos, non é que o descubrira agora, dous anos e medio despois de levar funcionando o obradoiro, senón que pasado xa ao final do curso replantéome os requisitos e obrigas que terei que pedir ó alumno na matrícula do ano que ven. Sei que perderei xente, pero négome a que confundan un obradoiro de artes plásticas cunhas clases de manualidades para mulleres rurais (con todos os meus respetos para a actividade e para as que a realizan).O meu caso, un de moitos, é o resultado do desprestixio hacia as artes, todas elas belas, a falta de coñecemento e a tan extendida incultura. 
Aquí as tedes. Son as novas xefas de Ronsel. Acapáranme ata o despacho. A gobernanta é María Tilve, esa pequerrecha que esta sentada no meu sillón. O problema é que o sillón non é o grande necesario para que se senten as outras dúas: María Muñiz e Laura (a máis coitada). 
Hoxe é o día do libro. Non quero só referenciar esta data no que ten que ver có texto literario, senón coas ilustracións que acompañan esas letras. Por iso, neste día destaco a páxina de Isabel Molto. Unha creativa que entre moitos andaxes en diferentes manifestacións artísticas, case sempre no campo das artes decorativas. Entre os seus traballos destaca a creación de debuxos sacados do inconsciente "como cuando buceamos bajo el agua que nos rodea un silencio y una paz mágica, al trabajar en estos dibujos trato de encontrar una situación mental similar".
O cansancio por estrés volve a ser diagnosticado así que hai que irlle facendo caso a doutora pero pouco a pouco e sen agobios "que non hai presa".
